پناهگاه

سوژه جدید:



- خزه!
- خیله!
- خز و خیله!
- آخرشه!

آلبوس دامبلدور با شوق و ذوق نگاهش را به افرادی که دور میز نشسته بودند انداخت. یک جن خانگی با طرحواره تنبیه که با بی قراری به اطرافش نگاه می کرد و یواشکی - به خیال خودش - هر از چند گاهی آجری را به سرش می زد. گادفری که لیوان نوشیدنیش را بالا گرفته بود و در آن دقیق شده بود و کوینی که روی میز نشسته و در حالی که بستنی بزرگش را لیس می زد به پیرمرد خیره شده بود.

- ببینید باباجانیان! یه تور راه میندازیم که مردم بیان توی خونه گریمولد رو ببینن و بعد ازشون پول می گیریم بعد خودمون رو آماده می کنیم بریم خونه ریدل ها رو بگیریم، خیلی خوبه که!

- نه!
هر سه نفر با هم این را گفته بودند.

کوین گفت:
- اینژا مقر شرّیمونه!

گادفری گفت:
- استفاده ابزاری از اموالی که در راه مبارزه برای روشنایی به ما سپرده شده در مرام من نیست.

دابی گفت:
- کی اومد اینجا رو دید؟ کی برای دیدن اینجا پول داد؟ دابی ایراد گیر بد!
و بعد آجر را جوری زد توی سرش که خورد شد.

دامبلدور که در برابر دلایل قانع کننده دیگران دلیل قانع کننده متقابلی نداشت، مشغول جویدن لب پایینش شد و بعد با حرص گفت:
- کوین زیر سن قانونیه، رایش حساب نیست. دابی هم جن خونگیه و حق رای نداره. گادفری هم... یه رای منفی به یه رای مثبت خودم! میرم از ریگول و لیلون رای بگیرم.

پیرمرد بدون توجه به فریاد کوین که دو انگشتش را بالا گرفته بود و فریاد می زد «من شه شالمه! » و بستنی اش را در هوا تکان می داد و دابی که بعد از فریاد «دابی حق رای خواست! دابی جن پرتوقع بد! » یک آجر دیگر را بر سر خودش خورد کرده بود به سرعت به طبقه بالا رفت تا آراء اعضای باقیمانده محفل را بگیرد و یادش ماند که لازم نیست در توضیح طرحش خیلی وارد جزئیات شود.

***

- پس منظور پروفسور از اینکه نظرمون راجع به درآمدزایی صنعت گردشگری چیه، این بود.
- به تو اون رو گفت؟ به من گفت نگرشم راجع به افزایش تعامل راهبردیمون با نیروهای کنجکاو و پرسشگر سطح جامعه چه مقدار مساعده.

ریگولوس و لونا مثل سایر اعضای محفل ققنوس که در جلوی خانه گریمولد با تی شرت هایی که روی آن ها طرحی از یک ققنوس خوشحال که بال هایش را گشوده و زیرش نوشته بود «خوش آمدید» و بالای آن نوشته بودند «تور گریمولد گردی 2026» ایستاده بودند و منتظر تا کسی برای بازدید از آنجا بیاید و یا شاید هم به نحوی به آن جا کشیده شود...

خلاصه:

محفل ققنوس به دست ارتش تاریکی افتاده و حالا وقت و بی‌وقت به پناهگاه سر می‌زنند.
بلاتریکس خودش را مهمان ناخوانده‌ی مالی کرده و مالی علیرغم میلش مجبور است از او پذیرایی کند. از طرفی به گوشش رسیده است که آرتور به او خیانت کرده و دوبرابر عصبی است و غر می‌زند.
کینگزلی هم که قدیم ندیما قبل از آرتور با او قصد ازدواج داشته سرزده می‌رسد. بلاتریکس از رابطه‌ی قدیمی آنها باخبر می‌شود و یک دل سیر می‌خندد.
یکهو آلبوس و گلرت و بریژیت مکرون (همسر امانوئل مکرون) ظاهر می‌شوند (بعدتر آلبوس غیب می‌شود).
کینگزلی و مالی دست هم را می‌گیرند و می‌روند بالا.
بلا و گلرت و بریژیت می‌مانند در آشپزخانه.

از طرفی جوزف و گرنجر از روی پشت بام نظاره‌گر و شنوای ماجرای داخل خانه هستند و از دارک بودن ماجرا نخ پشت نخ باریک می‌کنند. اما ماجرا از آن هم دارک‌تر می‌شود.

کینگزلی و مالی و گلرت و منیژه (همون بریژیت) و بلا به اتاقی از خانه می‌روند و مچ آرتور را می‌گیرند که همسر دومش را یواشکی وارد خانه کرده است. یک مرغ درشت!

بعد از کمی دعوا، به این نتیجه می‌رسند که هووی تخم‌گذار برایشان خیلی هم مفید خواهد بود و اینطور بود که کینگزلی دلش شکست و خواست حداقل به منیژه رو کند اما گلرت زودتر او را قاپیده و رفته بود.

وووشت

امانوئل ظاهر شد.

- شما همسر من رو ندیدید؟

مرغ آرتور را از زیر بغلش رها می‌کنه و فریاد می‌زنه: اووووو خوش اومدی به خونه‌مون رئیس‌جمهور جون. گلرت بردش.

امانوئل ناامیدانه می‌گوید: کجا بردش... خسته شدم...

مرغ: خسته نباشی امانوئل جون. می‌خوای تخم بذارم بخوری جون بگیری؟

آرتور بال مرغ رو می‌گیره و او را از امانوئل دور می‌کنه.

مالی با حالتی عصبی می‌پرسه: آقا شما مگه ماگل نیستی؟ چطوری آپارات کردی اومدی اینجا؟

امانوئل با خنده گفت: اِی بابا... ما از خانواده‌ی اصیل ماکرون و نسل اندر نسل جادوگریم.

مرغ با یک ضربه آرتور را به بغل مالی هل می‌ده و خودش امانوئل رو می‌زنه زیر بغلش و قدقدکنان به پرواز در میاد و از پنجره می‌ره.

مالی و کینگزلی و آرتور و بلا در سکوت صحنه‌ی رفتنشان را تماشا می‌کنند.

بلا می‌گوید: فکر کنم از امانوئل خوشش اومد. آرتور اصیله ولی امانوئل هم اصیله هم مقام بالاتری داره هم پولداره.
مالی: اما اون مگه زن نداشت؟
کینگزلی: نه دیگه مگه سریال ترکی ندیدی؟ ولش کن. الان تو یعنی آرتور رو بخشیدی مالی؟
آرتور: چرا نبخشه؟ من به این گُلی.
مالی: جفتتون خفه شید.

بلاتریکس ناگهان قطب دومش را رو می‌کند و جیغ می‌زند:

- همه‌تون خفه شید!!!! زود باشید بریم پایین برای هر کدومتون یه وظیفه دارم.

سه محفلی سر به زیر می‌اندازند و به دستور بلا به آشپزخانه می‌روند.

بلاتریکس: جانم فدای لرد. امشب می‌خوام لرد رو اینجا به یه شام خوشمزه دعوت کنم. شما سه‌تا باید حسابی کل خونه رو بسابید و شام رو هم خودتون درست کنید.

اینطور شد که سوژه‌ی بی‌سروته ولی جذاب به پایان رسید. آن شب لرد و مرگخواران جشن خوبی برگزار کردند و در تمام طول جشن، مالی، آرتور و کینگزلی را در اتاق زیر شیروانی محل زندگی جن طبقه‌ی بالای ویزلی‌ها زندانی کردند تا سنگ‌هایشان را وا بکنند.

پایان

تعداد پست های مجاز تا پایان سوژه: یک!

از قضیه عجیب بهمن و تیر و مالبرو قرمز که بگذریم، مالی حدود دو پستی است که در جایی مشغول جیع کشیدن است و از آنجا که تا خفگی فاصله ای ندارد، به ایشان بپردازیم که ببینیم قضیه چیست.

درست در طبقه بالای جایی که کینگزلی، گلرت و منیژه( اسمشون سخته، اسکرول مان نمی آید برویم پایین اسمش رو نگاه کنیم! اصلا همین منیژه به این قشنگی! دیگه آدم از این دنیا چی میخواد؟... ما خودمان یه همسایه داشتیم، منیژه خانمی بود خیلی پیر و مهربان! چند بار به ما سوپ و آش رشته داشتند. بعدا از همسایگی ما رفتند. منیژه خانوم اگر این پست رو میخونی سلام! خوبید؟ دلمون براتون تنگ شده!) نشسته بودند، مالی در حال جیغ کشیدن به خاطر صحنه روبرویش بود.

- لعنتی!... آخه مرغ؟

در حقیقت در روبروی مالی آرتور با عشق جدیدش یواشکی وارد خانه شده بود و این عشق جدید یک مرغ بسیار بزرگ بود که او آرتور را بغل زده و بال بال زنان از پنجره وارد یکی از اتاق ها شده بود. مرغ که از لحن مالی اصلا خوشش نیامده بود، قدقدی کرد و گفت:
- یه جوری میگه مرغ انگار من هر مرغیم!؟... من مرغ سبزم خانوم! بدون هورمون! همه عضله هام واقعین!

مالی دو دستی بر سرش کوبید و گفت:
- به ویزلی ام که سبزی!... مگه فرقیم میکنه!؟... من الان به کی بگم شوهرم با یه مرغ بهم خیانت کرده؟

کینگزلی که همراه با گلرت و منیژه به طبقه بالا آمده بودند که خود شاهد داستان باشند و عمیقا صفا کنند، فریاد زد:
- به من! به من بگو!... من حاضرم!

آرتور که هنوز بغل مرغ بود و در میان پر های غیر هورمونی کمی های شده بود، با سستی گفت:
- خب ماااااااااااالیییییی... برو بهش بگو! من که... خوبم... خوب! میزون میزونم!

مالی جیغ بنفش دیگری کشید و گفت:
- یعنی چی؟... مرد از مرغ بیا بیرون!

بعد یک گلدانی که کنارش بود را به سمت آرتور پرت کرد که با خوردن به پرهای مرغ، خطر دفع شد. آرتور که کمی هوشیارتر شده بود، سرش را بالا گرفت و گفت:
- بابا مالی... ما بچه زیاد داریم... اینم تخم زیادی داره! کلی تخم مرغ گیرمون میاد! اصلا خودش راضیه! راضی نیستی مرغ قشنگم؟

مرغی بادی به پرش انداخت و گفت:
- بله که راضیم... حالا مالی... من که کلی تخم میکنم برات... بذارم برم؟

مالی برای لحظه ای اندیشید که ایده تخم مرغ خیلی هم بد نیست. با دادن آرتور به مرغ سبز، میتوانست برای همه بچه های ویزلی تخم رایگان بگیرد که تعدادشان هم کم نبود و اصلا خود تخم مرغ وعده پروتئینی خوبی بود که به این سادگی ها گیر نمی آمد. بهرحال گیر آوردن آن همه تخم مرغ برای آن همه بچه جز از چنین مرغ بزرگی، از هیج مرغ دانی عادی برنمی آمد.

مالی چانه اش را خاراند و گفت:
- اگر تخم مرغ بدیم به بچه ها... بفرستیم باشگاه... با بوی تخم مرغ باشگاهو آلوده کنن... فقط خودشون می مونن و خودشون عضله میسازند... پشت بازو میارن... بعد میتونیم بریم با این عضله ها به جنگ مرگخواران و لرد!

کینگزلی که می دید همه آرزوهایش از دست میرود، جلو آمد و گفت:
- عضله چیه؟... مگه مسابقه کشتیه؟... جادو مهمه!... نه منیژه؟... اهم... منیژه؟

اما منیژه و گلرت به ممقصدی نامعلوم ولی معلوم رفته بودند.

تعداد پست های مجاز تا پایان این سوژه= 2 پست
_یه نخم به من بده
خانوم گرنجر که برای خفت کردن وارنسکی به پشت بام امده بود با پودر شدن خاطراتش توسط جناب گریندلوالد و بانو مروپ از داستان هری پاتر و خانواده ی ویزلی، تصمیم میگیرد همراه وارنسکی که خودش بعد از شنیدن اتفاقات دو پست قبل نابود است نخی از بهمن روشن کند و داریوش اقبالی پلی کنند.
هم زمان با فروپاشی روانی این دو جوان در پشت بام خانه، در خانه هنوز اتفاقات جاری است!
بلاتریکس که هرچه نباشد ، یک مادر است با راه افتادن بوی سیگار در خانه شاخک هایش تیز میشود.
_ بوی سیگار میاد، کار کی میتونه باشه؟
_ من چبدونم لسترنج، بوی بهمنم هست. به عقبه ی اشرافی ما میخورد بهمن کش باشیم؟ احتمالا کار این وارنسکی ایرلندی( معادل اصفهانی خارجیها).
_ اون بچه مگه چندسالشه؟جامعه بدجور خراب شده گلرت! شکر مرلین دلفی من اصلا اهل این چیزا نیست، سالم سالم! تو اتاقش پر از سبزیه همشونم دارویی قربون بچم برم من همش از تربیت درست منو لرده ها!
_ وایسا! سبزی؟
گریندلوالد که نمیتواند خنده اش را کنترل کند با صورتی سرخ از شدت خنده ادامه میدهد
_ از اولش میدونستم که زمین برای دلفی جان کافی نیست، فضا نورد شده
بلاتریکس که اصلا در این خط ها نیست ادامه میدهد
_ منم تو تالعش اینارو دیدم، خیلی ام خوش خنده شده بچم،یه افسونم یاد گرفته جدیدا چشاشو واسمون سرخ میکنه وای باید ببینی گلرت
در حالی که گریندلوالد دارد سعی میکند خنده ی منفجر کننده اش را کنترل کند و وارنسکی و گرنجر نخ هایشان تبدیل به طناب شده صدای کر کننده ی کینگزلی شنیده میشود
_ قهوه ی منو بیار بابا قهوه ی منو بییییییاررررر

تعداد پست‌های مجاز تا پایان این سوژه: 3 پست!


کینگزلی با صدای بسیار پُر و پیمانی شروع به حرف زدن کرد:
- من و مالی، مالی و من. یه زمانی قرار بود ازدواج کنیم. بعد این خانوم تصمیم گرفت این جلال و جبروت رو ول کنه بره با اون سفیدپوست.

بلاتریکس نگاهی به مالی و سپس نگاهی به کینگزلی می‌اندازد.
- بروووووووو

مالی از فرصت استفاده می‌کند و دوباره شروع می‌کند به بد و بیراه گفتن به آرتور.

سه نفر همزمان در آشپزخانه ظاهر می‌شوند: آلبوس دامبلدور، بریژیت مکرون و گلرت گریندلوالد!

آلبوس شکلاتی گوشه‌ی لپش می‌اندازد و رو به مالی و کینگزلی می‌گوید:
- After all these years?

کینگزلی با یک حال اسنیپ‌طوری می‌گوید:
- Always

~~~~آهنگ تایتانیک~~~~

کینگزلی بلند می‌شود دست مالی را می‌گیرد و از پله‌ها بالا می‌دوند.

بریژیت رو به گلرت:
- گلغت ژان اینژا چرا اینژوری بود؟

آلبوس لپی از بریژیت می‌کشد و می‌گوید:
- مهمون کوچولوی گلرت زیاد صحبت نکن شما سوژه نیستی فقط چون وسط مذاکرات نمی‌تونستیم با اِما تنهات بذاریم آوردیمت.

گریندلوالد با خنده می‌گوید:
- اِ یادم رفت اِما رو هم با خودم بیارم. این زوج واقعاً کِرکِرخنده‌ن. آرتور کو؟

بلاتریکس که تازه خنده‌های جنون‌آمیزش تمام شده بود جواب داد:
- آرتور با یه نفری دیده شده و الان دیگه از ترس مالی پاش رو تو خونه نمی‌ذاره. فعلا اینجا پلاسیم. آلبوس تو مگه نمردی؟

آلبوس با لپ گل انداخته گفت:
- من مُردم ولی الان محفل دست سیاهاست هر جا دوست داشته باشن بی‌دلیل منو میارن وسط سوژه یه دستی تکون می‌دم و می‌رم.

آلبوس غیب شد.

کل ستون‌های ساختمان به شدت شروع به لرزیدن کرد، انگار که لباسشویی ناترازی جایی در طبقات بالا به مرحله‌ی خشک‌کن رسیده باشد و در حال خشک کردن باشد.

صدای جیغ و فریاد و ناسزاهای ناتمام مالی همچنان از دور شنیده می‌شد.

بلاتریکس و گلرت و بریژیت نشستند و مشغول خوردن شدند تا ببینند دیگر چه کسی قرار است وارد سوژه شود.

تعداد پست‌های مجاز تا پایان این سوژه: 4 پست!

کینگزلی که گشنه‌ش بود پرید داخل آشپزخونه و بلافاصله با دیدن مالی یه قیافه چدفیس به خودش گرفت و جلو بازوهاشو بهش نمایوند و ماچ کرد. بعد با سیس ورزشکارایی که تازه از باشگاه اومدن، سر میز کنار بلاتریکس سبیل ماستی نشست. مالی هم بعد این اتفاق، با حرص یه پیازو برداشت و با چاقو ریز ریز کرد و با پوستش اشکاشو پاک کرد.

شاید از خودتون بپرسین چرا کینگزلی و مالی باید دست به همچین کارایی بزنن؟ مگه برا کینگزلی، آرتور جای داداشیش و مالی جای زن داداشیش نبودن؟ خب داستان بر می‌گرده به خیلی خیلی سال قبل، زمانی که کینگزلی و مالی شاگردای هاگوارتز بودن. کینگزلی که همیشه روی مالی کراش داشت، با وجود هیکل جذاب و سیکس‌پک جذاب‌ترش همواره توسط مالی بخاطر رنگ پوستش کنسل می‌شد و آخرم مالی برای اینکه از دستش خلاص بشه با آرتور ازدواج کرده بود.

نتیجه وقایع گذشته، الان این بود که کینگزلی می‌خواست به مالی بگه "دیدی منو ول کردی رفتی با اون مو قرمز، نتیجه‌ش چی شد بیچاره؟" و از اون‌طرف مالی هم نمی‌خواست به روی خودش بیاره که مثل سگ از انتخابش پشیمونه و چقدر از خیانتی که بهش شده دلش شکسته.

این بود که آشپزخونه دچار یه جو خیلی سنگین شده بود که به هیچ عنوان از چشم بلاتریکس پنهون نموند.
- شما دوتا چتونه؟ چرا انقدر عجیب شدین؟!

سوژه‌ی جدید

تعداد پست‌های مجاز تا پایان این سوژه: 5 پست!

گناهان کینگزلی

خانه‌ی ویزلی‌ها همچون حاصل نامیزان و بدریخت عمل جراحی همان کِیس‌های جراحی زیبایی از دست رفته‌ای که حالا در ذهنتان آمد کج و معوج بالا رفته بود.

بلاتریکس لسترنج یکه و تنها روی پشت بام دراز کشیده بود و دندان‌های سیاه و کریهی که داشت را به خورشید نشان می‌داد.

مالی ویزلی سرش را از دودکش بیرون آورد و گفت: بیا زنیکه‌ی سیاه! غذای کوفتی‌تون آماده‌ست بیاید کوفت کنید قاتلا! بیاید بخورید که ایشامرلین غذای آخرتون باشه.

بلاتریکس از جایش بلند شد، اول کمی عنکبوتی نشست و به مالی زل زد، بعد خودش را غیب کرد و وسط آشپزخانه ظاهر شد.

مالی پله‌ها را دوتا یکی تا آشپزخانه پایین دوید.

«ای مرلین بزنه به کمرتون که مثل آدم نمی‌تونید رفتار کنید. خونه‌م رو صاحب شدید. همه چیز رو صاحب شدید. گشنه‌ها... اهو اهو»

همینطور که مالی اشک‌ریزان و نفرین‌کنان غذا را برای بلاتریکس می‌کشید و از او پذیرایی می‌کرد، در دل هنوز اندکی امید داشت که شوهرش آرتور با ده‌ها محفلی و کارآگاه به داخل بریزند و آنجا را از لوث وجود مرگخواران پاک کنند.

همین که به یاد آرتور افتاد دوباره عر زدنش گرفت: «آآآآآآررررر..... آرتور بند بند وجودت رو گا...»
بلاتریکس به حرف اومد: «بند بند وجودش رو چی؟»
«گاری بترکونه... ای مرتیکه‌ی خائن... ما با هم ده پونزده تا بچه آوردیم... این حق من بود؟ شوهرم بره خیانت کنه، از این طرف هم تسلیم اسمشونبر و دور و بریاش بشیم... عررررر»

ظرف ماست را جلوی بلاتریکس می‌گذارد.

بلاتریکس ظرف را یک کله سر می‌کشد و لازم نمی‌بیند بعد از آن ماست را از روی سیبیلش پاک کند.

«ببین مالی جون. هر چه زودتر این واقعیت رو بپذیری، کمتر اذیت می‌شی. می‌خوای شکنجه‌ت بدم خالی شی؟»

مالی به پهنای صورت اشک می‌ریخت و از حرف بلاتریکس آتش می‌گرفت.

«ای آرتور... ای خائن... چرا رفتی با اون؟ چرا... مگه اون چی از من بیشتر داشت؟»

بلاتریکس دوباره به حرف آمد: «آخه خواهرم، بگذر. تو هم برو شوور کن.»

ناگهان در باز شد و کینگزلی شکلبوت پرید داخل.

این جشن و سور و شادی برای مدت طولانی ادامه پیدا می‌کنه. اونقد که حتی ریموسی که دست به سینه یه گوشه وایساده بود و سعی داشت در تخیلات گابریل شکلات ظاهر کنه، نمی‌تونه از میزان قری که در اطرافش در جریان بود روی چیزی که می‌خواد تمرکز کنه. عدم تمرکز هم مساوی می‌شه با این که موفق نمی‌شه شکلات گیر بیاره تا با کمکش همه رو به حالت عادی برگردونه. به جاش ناخودآگاه خودش تسلیم می‌شه و قر بود که تو کمرش فراوون بود و همراه بقیه بیرون می‌ریخت!

خوشبختانه قوه تخیل بالای گابریل هم خیلی خوب بهشون کمک کرده بود که این وضعیت حفظ بشه. اما بالاخره هر چیزی پایانی داره نه؟

این پایان در واقع مدت طولانی بود که شروع شده بود و ذره ذره اثر خودشو می‌ذاشت، ولی چون همه خیلی قر قری بودن، درگیرتر از این بودن که متوجه بشن چی داره می‌شه. مثلا اگه واقعا حواسشون بود می‌فهمیدن که فضای گوگولی و صورتی رنگ دور و برشون، از صورتی کم‌رنگ، به صورتی معمولی، بعدش صورتی تیره و در آخر به قرمز تغییر رنگ داده بود! دستگاه‌هایی که اطرافشون بود و حباب و دود بیرون می‌داد، حالا به جاش ازش آتیش بیرون می‌زد.

ولی حتی اینا هم کافی نبود برای این که بفهمن که واقعا چی داره می‌شه. فقط وقتی واقعا متوجه می‌شن که ناگهان حس می‌کنن چیزی مثل جاروبرقی در دو طرفشون باز شده و در حال مکیدن اونا به سمت خودشه. در نهایت قدرت مکش جاروبرقی به قدری زیاد میشه که سالازار، گلرت و لرد از یک طرف و ریموس، آلنیس، گادفری، الستور و جوزفین هم از طرف مخالف از رو زمین بلند می‌شن و معلق در هوا کشیده می‌شن.

گفته‌ها حاکی از اینه که حتی چند تاییشون در میون زمین و فضا همچنان داشتن قر می‌دادن...

بالاخره سالازار، لرد و گلرت در خارج از ذهن گابریل و به جایی که ازش اومده بودن پرتاب می‌شن و باقی هم تو خونه گریمولد و جلوی کاناپه‌ای که گابریل روش خوابیده بود ظاهر می‌شن. اما چیزی که این وسط عجیب بود، این بود که دختری که روی کاناپه خوابیده بود دیگه یه دختر 11 ساله‌ی مو نقره‌ای-بلوند با چشمای آبی تیره به نام گابریل نبود. بلکه دختری 18 ساله با موهای آبی و چشمای بنفش بود به نامِ...

- سلام! گابریلا پرنتیس هستم. این هفت سالی که تو ذهنم بودین خوش گذشت؟ حالا وقتشه که تفریح رو به دنیای واقعی انتقال بدیم نه؟

در حالی که فک چهار نفر دیگه از شدت تعجب رو زمین میفته، الستور لبخندش گسترده‌تر می‌شه. حالا محفلیا نه تنها یه گابریلا وسط خانه گریمولد داشتن که الستور هم بهش اضافه شده بود!

بالاخره گشت و گذار تو جایی که حتی علم ماگلی هم نمی‌دونه دقیقا چی توش می‌گذره و گذر زمان چطوری توش تعریف شده، این چیزا رو هم به دنبال داره!

الستور چونه‌ش رو خاروند و یکی از اون لبخندای فوق شیطانیش رو به نمایش گذاشت.
- فقط یه معامله کـــــــوچولوئه. همین.

صدایی گفت: اهم اهم... حرف از معامله‌ی کوچولو شد. الستور معامله‌ت هنوز سر جاشه؟

چشم‌های الستور در حدقه شروع به چرخیدن کرد تا بتواند صاحب صدا را پیدا کند، اما فراموش کرده بود که رنگ صورتی گوگولی در قدرت‌های ماورایی چشم جادویی‌اش اختلال ایجاد می‌کند، بخصوص اگر صاحب صدا یک جادوگر حرفه‌ای مثل گلرت گریندلوالد باشد.

الستور فریاد زد: کجایی؟! راجع به کدوم معامله حرف می‌زنی؟

صدای گلرت در سرش پیچید: خودتو نزن به اون راه. فکر می‌کنی من از وضعیت معامله‌ت خبر ندارم؟ برو خودتو سیاه کن. من خودم دارکم.

الستور که رنگ به رنگ می‌شد و فکر می‌کرد چه راز بزرگی از او فشا شده است، عصبی به همراهانش پشت میز نگاه می‌کند تا ببیند آنها هم صدای گلرت را شنیده‌اند یا هنوز امیدی برای نجات آبرویش هست. ریموس و رزالین داشتند با لبخند تمسخرآمیزی او را نگاه می‌کردند.

الستور از جایش بلند شد و فریاد زد: هر سولاخی هستید خودتون با پای خودتون بیایید اینجا بیبینم!

صدای گلرت گفت: آی قربون آدم چیزفهم. من داشتم راجع به معامله‌ی هفته‌ی پیشت تو بازارسیاه مرغ‌های پاکوتاه تپلی حرف می‌زدم. دیگه نمی‌دونم تو به چه معامله‌ای از خودت فکر می‌کردی. حالا که ما رو "دعوت" کردی، ما دوباره می‌آییم.

یکباره گلرت گریندلوالد، لرد ولدمورت، سالازار اسلیترین و عده‌ای از دو پست قبل‌تر از سوراخ کلید ریختند داخل اتاق صورتی.

آهنگ بندری بار دیگر فضای اتاق را پر کرد.

لرد ولدمورت که داشت کیم لیس می‌زد، کیم را به الستور تعارف کرد و گفت: بزن خنک شی داداش. چرا اینقدر یخید شما. بریزید بیرون. منشوری باشید. سمی باشید. بیا بلرزونیم.

سالازار یک دستش را به دست الستور و دست دیگرش را به دست ریموس می‌دهد و آنها را وادار می‌کند با بندری رقص کردی کنند . بقیه هم یکی در میان سیاه و سفید به آنها اضافه می‌ شوند و حلقه‌ی بزرگی دور کیم کارداشیانی تشکیل می دهند که شیک ترکیبی فوق‌العاده‌ای از بستنی کیم‌های لرد ولدمورت و ابرموز گلرت درست کرده بود و شات به شات پر می‌کرد و به دستشان می‌داد.

خلاصه:
مرگخوارا تازه‌واردشون یعنی گابریل رو برای جاسوسی فرستادن به محفل. ولی گابریل در تلاش برای آروم بودن، بهش حمله عصبی دست می‌ده و محفلیا با معجون خواب‌آور می‌خوابوننش. محفلیا از فرصت استفاده می‌کنن و وارد رویای گابریل می‌شن بلکه بتونن اطلاعات ارزشمندی به دست بیارن. از طرفی مرگخوارا نگران وضعیت گابریلن و به همین بهونه، می‌خوان اون یکی تازه‌واردشون یعنی الستور رو هم بفرستن به محفل. الستور هم که ماجرای خواب و رویا و این داستانا رو می‌فهمه، دنبال ریموس و بقیه وارد خواب گابریل می‌شه. ولی فضای ذهن گب بیشتر از چیزی که انتظار داشتن مشوش و بی‌منطقه...

***

یکم قبل‌تر

- عه اونجا رو ببین! لرد پرنسس!
- چقدر هم خوب با بال‌های پروانه‌ایش پرواز می‌کنه.
- پرنده‌ها دارن با ماهیا می‌رقصن! عین خوابای منه!
- به نظرتون سیریوس اینجا بِلَکه یا پینک شده؟

برای ریموس، آلنیس، گادفری و جوزفین، تقریبا همه چیز (در حد گابریل!) عادی بود. ولی همونطور که توی یه مسیر نامعلوم و صورتی پیش می‌رفتن، اتفاقات عجیب‌تری رخ داد... اتفاقاتی که حتی قابل پخش نبودن و یه جاهایی ریموس مجبور می‌شد جلوی چشم و گوش اون سه نفر رو بگیره تا نبینن و نشنون اینا رو. ریموس حتی با خودش فکر کرد چطوری بچه به این معصومی می‌تونه همچین خوابای منشوری‌ای ببینه و می‌‌خواست حتی توی حضورش در محفل هم تجدید نظر کنه! تا اینکه چهره جدیدی دیدن. اول فکر کردن این هم یکی از شخصیتای کابوس گابریله، ولی وقتی شخص متوجه حضورشون شد و به سمت‌شون اومد، فهمیدن واقعیه.

- الستور؟
- ریموس!
- تو اینجا چی کار می‌کنی؟
- رزالین لطف کرد و بهم گفت که می‌تونم اینجا پیداتون کنم. منم تا شماها بیاین، یکم... می‌دونی، سرگرمی برای خودم درست کردم.

الستور به خواب‌های عجیب و منکراتی اطراف‌شون اشاره کرد.

- پس کار تو بود! چطوری روت شد همچین کارایی تو خواب این بچه کنی؟! بیدار بشه که تراماتایزد می‌شه بنده روونا!
- فقط یه سرگرمی کوچیک بود. گب چیزیش نمی‌شه.

الستور بشکنی زد و دور و برشون به شکل صورتی و گوگولی اولیه‌ش برگشت.
- خب... شنیدم اینجا دنبال نقشه‌های ارتش تاریکی هستین، نه؟
- که چی مثلا؟ به تو چه!
- فکر که نمی‌کنین تو همچین دنیای عجیبی بتونین هدف دلخواه‌تون رو پیدا کنین؟

هر چهار محفلی، به هم نگاه کردن. الستور درست می‌گفت. قطعا اینجا و با الکی پرسه زدن نمی‌شد به اطلاعات ارزشمندی رسید.

- خب، من می‌تونم یه کمکایی بهتون بکنم. شاید اصلا راهنماتون بشم، هوم؟
- تو هیچ کاری رو محض رضای مرلین انجام نمی‌دی. اصلا چرا باید بهت اعتماد کنیم؟ تو یه شیطان مرگخواری! در مقابل‌‌ش چی ازمون می‌خوای؟

الستور چونه‌ش رو خاروند و یکی از اون لبخندای فوق شیطانیش رو به نمایش گذاشت.
- فقط یه معامله کـــــــوچولوئه. همین.